philosophicals

 ناعقلیگری و شکاکیگری یا نسبیگری به صورت  بد و نادرست تفسیر کرده اند.» اما او خود معتقد است که « برداشت خود/ش/ نسبت به نظریه شناخت انقلابی تر » از بقیه است . پاپر توضیح میدهد که چگونه به این نتیجه رسیده است : « با نگریستن به برداشت خود و ارتباط آن با وضع مساله در فلسفه » و « راهنمایی های دوستش  بارتلی  به این واقعیت » پی برده است .

    پاپر پس از تعمق و تغکر در مساله ،علت بوجود آمدن این گونه برداشت ها را در کتاب  واقعیگری و هدف علم  ، نخست به اختصار و سپس به تفصیل بررسی و بیان می دارد. اومی نویسد : « مساله مرکزی در فلسفه شناخت ، لااقل از زمان اصلاح دینی در اروپا به بعد ، این بوده است : چگونه می توانیم درباره ادعاهای دور و دراز نظریه ها و باورهای رقیب با  یکدیگر داوری یا آنها را ارزیابی کنیم ؟ »^۷پاپر این را  « نخستین مساله » نظریه خود میخواند . این مساله ، از لحاظ تاریخی ، بنا به پاپر ، به « یک مساله دوم » منجر می شود : « چگونه می توانیم نظریه ها یا باورهای خود را مدلل سازیم ؟ » و این مساله دوم به نوبه خود وابسته به عده ای از مسائل دیگر است . « اثبات و مدلل ساختن عبارت از چه چیز است ؟ »^۸ بنا به گفته بارتلی ، « همه فلسفه ها تا کنون فلسفه های مبتنی بر  اثبات صحت ( تاکید افزوده شده ) بوده است ، بدان معنا که در همه آن ها چنان فرض می شده است که وظیفه درجه اول نظریه شناخت اثبات صحت نظریه ها یا باورهای ما است . نه تنها عقلیگران ، و اختباریگران و کانتیان  در این فرض با یکدیگر شریک بوده اند ، بلکه شکاکان و نا عقلیگران نیز چنین تصوری داشتند. »۹ اما پاپر نه تنها در فلسفه اش تلاسی برای « اثبات صحت نظریه » نمی کند ، بلکه فلسفه خود را « عقلیگرایی انتقادی » می نامد ، و آنگاه تاکید می کند که « شناخت ما - شناخت حدسی ما - می تواند رشد کند . این رشد با استفاده از دلیل و برهان میسر میشود : /اما/  برهان انتقادی . »( تاکید افزوده شده ) پاپر با صراحت می نویسد  که « من ادعا می کنم ( و بارتلی مدعی است که شاید این کار من بر خلاف نظر همه عقلیگران سابق ، جز کسانی ، باشد که به شکاکیگری کشیده شدند ) که هیچ دلیل مثبتی نمی توانیم برای نظریه ها یا باورهای خودمان اقامه کنیم . یعنی ، هیچ دلیل مثبتی برای آن که چرا نظریه ما راست است » ^۱۰ پاپر با رد « اثبات صحت نظریه ای   که «  یک مساله مرکزی نظریه شناخت » است ، موجب می شود که منتقدانش او را در ردیف « ناعقلیگری و شکاکیگری » قرار دهند .

     پاپر با رد روش استقراء که بر مشاهده و تجربه پدیده های جهان مبتنی است ، به روش « خرده گیری و انتقاد » روی می آورد و بدین طریق می خواهد به شناخت برسد . او اظهار میدارد که آنچه ، به اصطلاح ، روش علم خوانده می شود ، عبارت از همین نقادی و خرده گیری است . » ^۱۱ 

     پاپر در بررسی انتقادی نظریه های علمی می گوید از آنجا که نظریه ها ساخته و پرداخته روش استقراء  هستند ، و دارای طبیعت انتزاعی اند که تنها بطور غیر مستقیم و از طریق دلالت های نهفته قابل آزمونند ، بنا براین ، از نظر تجربی ، فاقد قطعیت و از نظر منطقی فاقد اعتبارند .

     پاپر در کتاب  حدسها و ابطالها   میگوید که دو مساله برای او اهمیت دارد ، که عبارتند از « مسائل استقراء و تحدید حدود - یعنی مرز میان علم و متافیزیک .» پاپر فعالیت خود را با مطالعه و بررسی ملاک تمییز علم از غیر علم شروع کرد ، سپس  متوجه شد که « ابطال پذیری » می تواند هر دو مساله را حل کند .

     نظریه ابطال پذیری پاپر دارای دو بخش است که خود در توضیح آن چنین می نویسد : « باید بوضوح میان ابطال پذیری و ابطال تمایز قائل شویم . ایطال پذیری را تنها به عنوان ملاکی برای خصوصیت اختباری سیستم گزاره ها وارد بحث کردیم . و امادرباره ابطال ، قواعد خاص باید به کار بسته شود که بنا بر آن ها معین خواهد شد که در تحت چه شرایطی یک سیستم باید باطل شده  بشمار آید .» ^۱۳

    به نظر پاپر گزاره « همه قوها سفیدند » به دلیل ابطال پذیر بودن ، می تواند یک گزاره علمی تلقی شود.      

 All swans are white" is a falsifiable claim - it could be proven wrong.